Persoonlijk

Balans zoeken tussen baan en bloggen

De laatste tijd merk ik dat ik een beetje in de war ben. Al zijn dat niet precies de woorden die mijn gevoel goed omschrijven. De balans is een beetje zoek. Ik heb dagen waarop ik super productief ben en heel veel energie heb en van dingen geniet en dagen waarop er helemaal niets uit mijn handen komt en ik me daar somber over voel. Dat heeft met onzekerheid over mijn werk te maken. Gek genoeg merk ik het vooral aan mijn blog of ik persoonlijk gezien in een mindere periode zit, en dat is nu.

Balans tussen baan, geen baan en bloggen

Ik wil je vertellen over wat er speelt, zonder foto’s, omdat dat even niet zo wil lukken. Ik heb zoveel plannen en ideeën, lijstjes vol onderwerpen om over te schrijven, maar elke keer zit ik uren achter mijn laptop en komt er niets. Dat is zoiets frustrerends! Sinds ik ben ingeschreven in de kvk wil ik er écht iets van maken, het serieus aanpakken. Denk ik na over allerlei dingen die ik nog wil: een nieuw ontwerp, een disclaimer schrijven, een mediakit maken, actiever zijn op social media, de shop updaten en promoten, een cursus fotografie. Alles. Ik wil alles. De laatste maand denk ik de hele week over een blogonderwerp, maak ik foto’s die ik weer weggooi uit ontevredenheid om vervolgens weer naar een leeg scherm te staren. Wanneer de neiging tot perfectionisme zich zo opsteekt dat het haast verlammend werkt is er bij mij een grens bereikt, of overgegaan. Dat komt door mijn werk maar het heeft effect op mijn blogzin. Ik kan het niet opbrengen om uren te schuiven met spullen voor foto’s, want het piekeren over werk kost al genoeg energie.

Dat is lastig, want de drang om goed te willen bloggen is groter nu het op mijn werk minder goed gaat. Al een halfjaar lang neem ik afscheid van collega’s omdat de vluchtelingenstroom te laag is en nu is de tijd daar dat ik zelf misschien afscheid moet gaan nemen. Het speelt al maanden maar elke keer hoop je nog op verbetering. De laatste weken waren zo onzeker. Op 1 april wordt een officiële krimp afgekondigd (wat betekend dat er ontslagrondes komen en locaties gaan sluiten) en de kans is erg groot dat een ontslagronde ook mij zal treffen. Dit is iets waar ik al weken mee worstel, moet ik het afwachten? Moet ik de overstap maken naar een andere functie met nachtdiensten die ik niet trek, maar die wel baangarantie biedt? (uiteindelijk heb ik hier niet voor gekozen). Moet ik het heft in eigen handen nemen en al op zoek gaan naar ander werk? Geef ik daarmee misschien voor niets een vast contract op? Stel dat ik deze keer kan blijven omdat het werk weer aantrekt, trek ik deze onzekerheid dan elke keer opnieuw? Het is lastig omdat ik dit werk echt leuk vind, het past bij mij. Maar door al die onzekerheid ga je ook nadenken over of dit nu echt is wat je nog jaren wilt. In een andere baan zal ik ook heus wel weer mijn draai vinden. Misschien ben ik er ook wel echt aan toe en zijn het bepaalde aspecten in het werk die ik leuk vind en ook elders kan vinden, maar het is toch eng om iets op te geven dat je zo bekend is. Leg ik niet teveel gewicht op dat vaste contract? Word ik niet blijer van het idee van een nieuwe start? Ben ik straks werkloos of vind ik op tijd iets nieuws? Hoe moet dat dan met de hypotheek? Nou dat piekeren dat kan ik zo te lezen wel, en in mijn hoofd gaat dit keer honderd. Niet echt bevorderend voor je creativiteit.

De onzekerheid over het werk trekt een zware wissel op me, ik ben gestrest, eet slecht, pieker veel en doe liever dingen buiten de deur om me af te leiden en daar geniet ik dan ook echt van. Ik kan me niet meer vol in het maken van blogposts storten en dat mis ik. Maar nu voelt bloggen als nog iets waar ik over na moet denken naast al het andere. Ik merk dat ik het lastig vind om te fotograferen in een huis dat nog niet helemaal af is. Dat ik me liever wil richten op het afmaken van de klussen, dan een halve dag mijn huis overhoop halen voor de juiste foto’s. Maar ik wil ook afwisseling in de blogonderwerpen en niet alleen klusupdates geven. Voldoen aan jullie verwachtingen en mijn eigen ‘eisen’. Ik heb het gevoel dat ik dit even kwijt moet voordat ik een nieuwe blogstart kan maken, want als ik wel in de blogflow zit dan is dat een heerlijk gevoel, ga ik er helemaal in op en vergeet ik de tijd. Dat zal snel weer terugkomen, maar eerst moeten er wat knopen doorgehakt worden en moet ik de rust weervinden. Dit zo uitschrijven helpt voor mijn gevoel al, mijn gedachtes zwart op wit, zodat jullie het ook weten en je misschien kunt begrijpen waarom een dagelijkse foto op instagram zo gedaan is maar uren in een blogpost stoppen even te veel is. In de ideale situatie heb ik een parttime baan en kan ik meer tijd steken in de blog als onderneming (er komen twee leuke samenwerkingen aan, dus dit loopt al een beetje) maar eerst moet ik de balans terugvinden en dat lukt even niet met een baan die op het spel staat.