Persoonlijk

Dit was mijn 2015

eindejaar
Aan het einde van vorig jaar, keek ik vooruit naar 2015, wat alweer bijna ten einde loopt. Het lijkt wel alsof de tijd elk jaar sneller tikt, vooral de laatste maanden zijn zomaar ineens voorbij. Zo kan het dat ik nu alweer terug mag blikken op dit jaar en vooruit kan kijken naar 2016. Vorig jaar hoopte ik op wat meer geluk in 2015. Ik kan met een glimlach zeggen dat dit zeker het geval was en het maakt me nog nieuwsgieriger naar wat 2016 mij zal brengen!

Ik ga niets vertellen over mijn blog, maar wel over mezelf.

Het afgelopen jaar was een jaar met weinig dieptepunten, waarvoor ik heel dankbaar ben. 2014 was geen leuk jaar, 2015 maakte alles goed! Dit jaar zijn er dingen gebeurt die ik niet voor mogelijk hield (halloooo, ik kocht een HUIS!), dat had ik van tevoren nooit kunnen bedenken, wat ik dan opzich weer een gekke gedachte vind, want wie weet wat er volgend jaar zou kunnen gebeuren waar ik nu geen weet van heb? Dat is ergens best wel eng, maar natuurlijk ook erg mooi. Als je er niet te lang over na gaat denken dan, waar ik dan weer erg goed in ben. Mijn motto voor 2016 is een mooie woordspeling van dichteres Merel Morre, die ik dit jaar ontdekt heb:

Hoofd uit. Hart aan.

Het jaar van zelfacceptatie. Ik wil stoppen met over-analyseren, met dingen in mijn hoofd moeilijker maken dan ze in werkelijkheid zijn, met twijfelen over te maken beslissingen, met alles afwegen en vergelijken. Niet alleen op het vlak van beslissingen maar ook om mezelf niet meer te vergelijken met- of aan te passen aan anderen. Ik leer mezelf steeds beter kennen en raak meer tevreden met wie ik ben. Ik wil proberen om mijn gevoel meer te volgen, ik heb dit jaar ervaren dat dit namelijk erg goed uit kan pakken. Ik ga proberen om meer onbevangen in het leven te staan. Nieuwe dingen uitproberen, nieuwe dingen te leren, meer beleven, doen wat mijn hart me ingeeft. Ik heb altijd een veilig leven geleid, door bepaalde gebeurtenissen durfde ik nooit echt te genieten, risico’s te nemen, me ergens zomaar in te storten. Bang om gekwetst te worden, om het niet goed te doen in de ogen van anderen. Een voorzichtig leven. Dit jaar deed ik het al een beetje anders en dat maakte me een leuker en vooral positiever mens.
Hoofd uit. Hart aan. Toen ik die woorden voor het eerst zag deden ze iets met me en ik heb ze daarna onthouden. Dit wordt mijn ‘goede voornemen’ voor volgend jaar en misschien (hopelijk) voor de rest van mijn leven.

Het jaar van me mijn droombaan eigen maken. In februari begon mijn werk na een paar maanden voorbereiding echt, de eerste paar honderd bewoners kwamen binnen in het azc. Nu zitten we boven de duizend bewoners. Ik heb een enorme groei gemaakt in mijn werk, alles was nieuw voor mij, nu voel ik me er als een vis in het water. In dit werk raak je nooit uitgeleerd, er zijn altijd nieuwe situaties. Ik heb nooit eerder het gevoel gehad dat ik in een baan op mijn plek was, meestal had ik het na een jaar wel bekeken. Ik vond mijn werk wel leuk, maar mijn hart zat er niet in. Vorig jaar kreeg ik geen vaste aanstelling in de gehandicaptenzorg, waar ik toen erg verdrietig over was, maar achteraf gezien is dit het beste wat me is overkomen. Sinds ik bij het COA werk ga ik met plezier naar mijn werk en heb ik het gevoel dat ik iets heb gevonden dat echt bij mij past. Ik ben vrolijker en mijn werk geeft me veel voldoening. Zou dit dan eindelijk zijn wat ik later worden wil?

Het jaar waarin ik mijn droomhuis kocht. Voor het eerst ging ik fulltime werken, met een hoger inkomen en zonder het recht op toeslagen begon ik na te denken over het kopen van een eigen huis. Ik begon wat rond te klikken op funda en voerde meer voor de grap, dan voor het echt, gesprekken bij hypotheekverstrekkers om te kijken of het mogelijk was op 1 loon. Dan zou ik écht kunnen kijken wanneer ik een vaste aanstelling zou krijgen. Dat liep iets anders toen bleek dat ik met een werkgeversverklaring ook zou kunnen kopen en er een geweldig nieuwbouwproject voorbij kwam. Ik volgde mijn hart (kijk, dat motto is zo goed!) en nam de stap. In 2016, zo rond de zomer zal ik verhuizen naar mijn eerste eigen huis. Van een huurappartement op vier hoog achter in de ghetto naar een nieuwbouwwijk! Het is van de zotte dat ik straks ongeveer dezelfde maandlasten heb als nu in een krakkemikkige oude flat. Ik ben f*ing trots dat ik dit in mijn eentje kan en durf. Is het heel erg eng dat ik nu echt ‘vastzit’ aan deze woonplaats? Ja. Is het spannend of ik bij deze baan dan wel een vast contract krijg, die nu zo zeldzaam lijken te zijn? Ja. Zie ik dat dan wel weer en ben ik nu gelukkig? JA!

Save